Η τοποθέτηση της Αλληλέγγυας Κοινότητας στην εκδήλωση για την ιστορία της ΕΚΒ

Παραθέτουμε παρακάτω την τοποθέτηση που έγινε από την Ελένη Παπαγιαννέα, εκ μέρους της Αλληλέγγυας Κοινότητας, στην εκδήλωση για την ιστορία της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών στις 13 Οκτώβρη 2013: 

"Αγαπητοί συμπατριώτες, συμπατριώτισσες, φίλες, φίλοι και πολιτικοί αντίπαλοι, μη σας κακοφανεί η έκφραση -  πολικοί αντίπαλοι.  Το αναγνωρίζω ότι για πολλούς από μας, τα αρνητικά της κοινότητάς μας αποδίδονται στην ύπαρξη  παρατάξεων, δείτε πολιτικά κόμματα στο χώρο της Ελληνικής Κοινότητας. Απλά θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι κόμματα, παρατάξεις, τάσεις και οι διαφορετικές απόψεις είναι ένδειξη  πλούτου και δημοκρατίας, η σύνθεση, όταν είναι εφικτή, ένδειξη ωριμότητας.

Αλλά ας έρθουμε στο θέμα της σημερινής μας σύναξης.

Πράγματι στην καρδιά του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου στο Βέλγιο, το ΄43 υπό την κατοχή του χιτλερικού στρατού και ενώ, σχεδόν ανά δυο μήνες, οι αμαξοστοιχίες  παίρνουν το δρόμο για το AUSCHWITZ και ένα αμυδρό φως φαίνεται στον ορίζοντα με τις πρώτες στρατιωτικές επιχειρήσεις των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρώπη, πλούσιοι Έλληνες  έμποροι και μεταπράτες, κυρίως από τα Δωδεκάνησα, που εμπορεύονται σφουγγάρια και γούνες αποφασίζουν να ιδρύσουν μια ελληνική κοινότητα για να εξυπηρετήσουν, να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους και να συσφίξουν τους δεσμούς τους, εμπορικούς και κοινωνικούς. Στην πορεία αναπτύσσουν αξιόλογες θρησκευτικές και φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Το Ελληνικό στοιχείο, μικρό στον αριθμό δραστηριοποιείται στο Βέλγιο από το τέλος του 19^ο και στην αρχή του 20^ο αιώνα. Το Βέλγιο και η Ελλάδα είχαν συνάψει διπλωματικές σχέσεις από και μέσα στην δεκαετία του 1870 γεγονός που διευκόλυνε την εγκατάσταση των Ελλήνων στις Βρυξέλλες, Αμβέρσα, Λιέγη και πιθανότητα και σε άλλες μικρότερες πόλεις .

Και όλα τελικά βαίνουν καλά, ο πόλεμος τελείωσε, η ανοικοδόμηση του Βελγίου άρχισε.   Οι δουλειές αρχίζουν πάλι σιγά, σιγά να ανθούν. Το 1957 το Βέλγιο συνάπτει μια σύμβαση με την Ελλάδα και έτσι έρχονται οι πρώτοι μετανάστες στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου. Άνθρωποι απλοί, συχνά αγράμματοι,  οι περισσότεροι από αγροτικές περιοχές της πατρίδας που αναζήτησαν στα έγκατα της γης του Βελγίου μια καλύτερη ζωή, ένα κομμάτι ψωμί που δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να τους προσφέρει η πατρίδα τους. Νέα πατρίδα, νέα ήθη και έθιμα, νέα δικαιώματα, νέες αντιλήψεις. Στο σημείο αυτό θέλω να επισημάνω τη σημασία που είχε για τους μετανάστες και όχι μόνο για τους Έλληνες, το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι, Βέλγοι και ξένοι, είχαν το δικαίωμα να συμμετέχουν ισότιμα, να εκλέγουν και να εκλέγονται, στις εκλογές των συνδικάτων.

Στα αναμφίβολα πολλαπλά προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν το δικαίωμα αυτό τους δίνει νέα φτερά και ελπίδες για τη ζωή τους.

Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη φιλανθρωπική προσφορά τόσο της εκκλησίας όσο και του τότε διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΒ προς τους πρώτους μετανάστες που αναζήτησαν την συμπαράσταση τους.  Όταν δίνεται η δυνατότητα στους Έλληνες μετανάστες  να φέρουν τις οικογένειες τους, όταν ο αριθμός των μεταναστών αυξάνει σημαντικά και αρχίζουν να διεκδικούν  στα όργανα των κοινοτήτων να έχουν ισότιμη θέση, τότε αρχίζουν και τα προβλήματα. Ενώ έχουν δικαιώματα στον τόπο δουλείας τους, στο δικό τους σπίτι, στην κοινότητα τους, τους το αρνούνται.

 Ήταν αδιανόητο για την πλειοψηφία των πλούσιων Ελλήνων να συνυπάρχουν  με τους άξεστους  όπως τους αποκαλούσαν συμπατριώτες τους. Για φιλανθρωπία εδώ είμαστε αλλά ίσα και όμοια ποτέ.

 Εξάλλου τα πιο διεκδικητικά στοιχεία ήταν οι κομμουνιστές το δεύτερο αγκάθι το οποίο και υποχρέωσε τον ονομαζόμενο  ΄΄ καλό κόσμο ΄΄ να αποχωρήσει από την ΕΚΒ και να δημιουργήσει  την δική του Κοινότητα, την Εθνική Κοινότητα. Μια μέρα σε κάποια επίσκεψη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στις Βρυξέλλες  υποχρέωσε τους Έλληνες της ΕΕΚ να σκεφτούν διαφορετικά,  χωρίς περιστροφές ο Καραμανλής αρνήθηκε να τους δεχτεί,  λέγοντας ότι αναγνωρίζει μόνο μια κοινότητα, την μαζικότερη και την παλαιότερη. Δηλαδή αυτή που ιδρύθηκε το 1943 άσχετα με ποιες ήταν οι δυνάμεις που την διοικούσαν. Μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα η Εθνική Κοινότητα διαλύθηκε και προσχώρησε στην Ελληνική Κοινότητα Βρυξελλών.

Ήταν μια μικρή και σίγουρα ατελής ιστορική αναδρομή προς τιμή εκείνων των Ελλήνων που ίδρυσαν την ΕΚΒ τη ζοφερή περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου."